Tijdens een wandeling met haar eigen hond zag Margreet bij een boerderij in Tarugo toevallig een klein bruin hondje naast een paar hooibalen aan de ketting zitten. Het dier was zo mager dat het nauwelijks kon staan en zich vrijwel niet kon bewegen omdat de ketting erg kort was. Weer een schrijnend geval van verwaarlozing. De hond zag er zo ellendig uit dat bij Margreet meteen de tranen in de ogen sprongen. Ze heeft de hond eten gegeven (Margreet heeft standaard dierenvoeding in de auto liggen) en de volgende dag zijn we er samen naartoe gegaan. Ondanks de treurige omstandigheden blijkt het een lief en aanhankelijk hondje te zijn die erg blij was met het eten en de aandacht. We hebben er ook een deken en stro neergelegd omdat het nachts vroor. 

De boerin blijkt weer eens heel vriendelijk. Ze vertelt dat de hond van haar zoon is maar hij woont intussen ergens anders en heeft de hond bij haar achtergelaten. Volgens de boerin is de hond ziek en wil ze niet eten maar alles wat wij geven is binnen een minuut naar binnen gewerkt. Ze begrijpt niet waarom we ons zo druk maken om zo'n hondje en zegt dat we haar mee mogen nemen. De volgende dag heb ik samen met mijn man het hondje opgehaald. Er zijn veel kettinghonden maar dit dier zag er zo slecht uit en zat er zo beroerd bij, die konden we echt niet laten zitten. Zeker niet onder de winterse weersomstandigheden. Wij zullen haar opvangen en laten herstellen totdat ze weer geplaatst kan worden. Elke hond moet een naam hebben dus wij hebben haar Nina genoemd. 

Nina slaapt nu in een eigen mandje bij de verwarming, gaat regelmatig korte stukjes wandelen en krijgt om de paar uur iets te eten. Ze loopt heel moeizaam omdat ze verzwakt is maar de spieren zijn ook onontwikkeld omdat ze nauwelijks heeft kunnen bewegen. Morgen gaat ze onder de douche en naar de dierenarts. Zo zal Nina hopelijk weer helemaal opknappen en gezond worden. Elke keer als ze ons ziet is ze erg blij en ze kan ook goed overweg met onze andere huisdieren.

 De volgende dag bij ons achter het huis.                                      Nina bij ons op de doggybag.

 

Geschreven door Monique Hoolt (5-1-2009)

14-1-2009:
We hebben fantastisch nieuws! Nina is nog maar een week bij ons en we hebben al een nieuw thuis voor haar gevonden! De eigenares van de Vergulde hond in Amsterdam wil Nina graag adopteren. De Vergulde hond is een (scharrel)slagerij voor hond en kat dus Nina gaat een mooie toekomst tegemoet met een hele lieve bazin. Het kan verkeren in een hondenleven. Dit verhaal zou dus eigenlijk moeten heten van verwaarloosd boerderijhondje tot een vergulde hond. Zodra Nina genoeg op krachten is gekomen, zal ze verhuizen naar Nederland.

02-02-2009:
Op 25 januari kon Nina meerijden in de auto van Nederlandse vrienden. Op 26 januari arriveerde ze bij haar nieuwe baasje in Amsterdam. Hier werd ze hartelijk welkom geheten door Eva en haar familie en vriendinnen. Nu gaat Nina overdag mee naar de winkel en  's avonds en in het weekend gaat ze met Eva en hond Bas mee naar huis. Ze krijgt vers biologisch vlees en maakt wandelingen in het Amsterdamse bos en het Sarphatipark. Nina heeft waarschijnlijk in de afgelopen maand meer aandacht gekregen dan in haar hele achtjarige leven daarvoor.

Wij zijn op 30 januari naar de Vergulde hond geweest, op bezoek bij Eva en Nina. Er waren onder meer mensen aanwezig die geïnteresseerd zijn om hun vakantie in Le Marche te combineren met vrijwilligerswerk, zoals wandelingen met de asielhonden. Nina zag er weer beter uit en weegt nu maar liefst 13 kilo! (toen we haar vonden, woog ze slechts 9 kilo). Ze liep daar rond alsof ze er al jaren woonde. Onvoorstelbaar dat ze nog maar een maand geleden eenzaam aan een ketting in een open schuur zat. We kunnen toch gerust zeggen dat dit een succesvolle adoptie is.


Monique, Nina en nieuwe bazin Eva.                                             Margreet en Nina. 

 
Nieuws  23-02- 2009:
Na een onderzoek door de dierenarts in Nederland blijkt dat beide knieën in Nina's achterpootjes gebroken zijn geweest. Ze zijn nooit gezet en dus met allerlei botwoekeringen scheef aan elkaar gegroeid. De dierenarts vond het een wonder dat ze überhaupt nog kan lopen. Dat verklaart wel waarom ze hipt met haar achterkant als een konijntje. En ook haar neus is gebroken geweest. De arme hond had dus zelfs een slechter leven dan we dachten. Het goede nieuws is dat het nu heel goed met Nina gaat en ze intussen al 16 kilo weegt (dat is dan ook het maximum wat ze mag wegen). Al met al zijn we erg blij dat we haar bij de vorige eigenaren hebben weggehaald en dat ze nu een geweldig leven heeft bij haar nieuwe bazin Eva.

 

Het verhaal van Nina gaat gewoon door. Eva woont drie hoog in Amsterdam en moet dus drie trappen op en af. We hadden gehoopt dat Nina uiteindelijk wel zou leren trappen lopen maar helaas bleken haar achterpoten toch te slecht. Voor Eva was het heel zwaar om Nina steeds te moeten dragen. Ze had daarom besloten een ander goed thuis te vinden voor Nina. En dat is gelukt! Nina woont nu in een mooie woning met tuin bij twee dames in Amsterdam Oud Zuid, achter het Hilton. Oftewel mevrouw woont nu op stand. Wie had dat gedacht toen we Nina als een zielig mager hondje aantroffen aan een ketting in een open schuur. Het gaat erg goed met haar en de twee dames zijn heel blij met Nina. Zij komen nog regelmatig in de winkel van Eva en wij worden door hen op de hoogte gehouden via email.

 
Overige succesverhalen:
Luca de gedumpte jachthond