Maggy is een kruising Engelse Setter van ongeveer vijf jaar oud. Een vrolijk en lief hondje. Ze zat helaas alweer drie jaar in het asiel.

Gelukkig had ik enkele mooie foto’s van haar die onze Nederlandse ambassadrice Eva in haar winkel de Vergulde hond in Amsterdam had opgehangen. Yvonne, een van Eva’s klanten, was geïnteresseerd in Maggy. Zij bleek met haar gezin ook nog eens een tweede huis in Le Marche te hebben, ongeveer een half uur rijden bij ons vandaan. In februari gingen ze weer naar Italië en op 22 februari hadden Margreet en ik met hen afgesproken bij mij thuis. Yvonne, haar man en hun drie kinderen gingen vervolgens naar het asiel om Maggy op te halen. Ze waren meteen helemaal weg van haar. Het enige obstakel zou hun eigen hond nog kunnen zijn omdat hij vaak bang is voor andere honden. Maar eenmaal thuis klikte het ook prima tussen hem en Maggy.

 
Maggy heeft nu twee huizen

We zijn zo blij voor haar want Maggy is een echte familiehond, ze is nu helemaal op haar plaats. En eindelijk weg uit dat asiel. We hebben hier een koude winter gehad dus het was een zware tijd voor de asielhonden (geen verwarming, koude natte hokken en bevroren drinkwater). Maggy moet na al die jaren nog even wennen aan haar nieuwe  situatie. In alle opzichten, ze weet bijvoorbeeld niet wat ze aanmoet met een mand want dat kent ze niet. Ze gaat in ieder geval een geweldig leven tegemoet met veel aandacht en liefde. De kinderen zijn dol op Maggy en ze spelen en knuffelen constant met haar. Maggy zal in Amsterdam gaan wonen maar zeker vijf maal per jaar komt ze mee naar het huis in Italië. We zullen haar dus nog regelmatig gaan zien.


Maggy thuis (paar dagen na adoptie)                                                Maggy met haar nieuwe vriendjes Todias, Sanna en Benthe.

Er zitten in dat asiel nog veel honden die net zo mooi en lief zijn als Maggy. We willen ze het liefst allemaal een goed huis geven maar er is er tenminste weer eentje gered.

Even een achtergrondverhaal over de gang van zaken bij dit asiel.
Wij mochten altijd foto’s maken van de asielhonden maar opeens mocht dat niet meer van de asieleigenaar. We hebben tot op heden niet gehoord waarom. Wij waren tijdens het wandelen echter toch doorgegaan met foto’s maken. Zodra de eigenaar daar achterkwam, waren wij niet meer welkom in het asiel. Gelukkig hebben we nog vrijwilligers die iedere week gaan wandelen met enkele honden dus we worden nog op de hoogte gehouden.

We vermoeden dat we geen foto’s meer mochten maken omdat er teveel adopties volgden. Ervoor zorgen dat de honden geadopteerd worden zou een taak van een asiel moeten zijn maar in dit privè-asiel houden ze de honden liever want ze leveren geld op (elke gemeente betaalt een bedrag per hond per dag). We proberen het nu dus op een andere manier, onder meer door  gesprekken met burgermeesters van de gemeenten die een contract hebben met dit asiel. Het eerste succes zijn de honden van de gemeente Pergola. De burgermeester heeft het asiel bezocht om de honden te bekijken waarvoor Pergola betaalt en die honden zijn nu ook gefotografeerd (zie de foto’s bij adoptiehonden).  Op dit moment zijn we bezig om hetzelfde te bereiken bij de gemeente Cagli. In April hebben we een afspraak met de burgermeester van Cagli.

Geschreven door Monique Hoolt.