Een kleine jachthond (kruising Engelse setter/Breton setter) kwam totaal uitgeput en vermagerd aanlopen bij een vriendin van ons. Zij heeft al vier honden dus wij boden aan om hem op te vangen. Hij was erg bang en zo mager dat hij nauwelijks kon lopen. De volgende dag zijn we met hem naar de dierenarts gegaan en kreeg hij alvast antibiotica. Verder om de paar uur een beetje eten en veel knuffelsessies. Hij bleek geen microchip te hebben dus dat hebben we meteen laten doen zodat een vorige eigenaar hem niet eventueel zou kunnen opeisen.

De honger overwint het van de angst dus met eten hebben we wel het een en ander bereikt. Langzamerhand zagen we hem veranderen in een normale hond. Minder bang en gelaten en steeds speelser. Hij heeft zich keurig aangepast en zijn plaats gevonden binnen de groep van onze andere dieren. Hij begint ook te begrijpen dat wij niet slaan of schoppen maar eigenlijk best aardig zijn. We hebben besloten om hem niet alleen op te vangen maar te houden. Hij heet nu Luca. Het is een ontzettende lieve hond en we genieten elke keer weer als hij rustig en tevreden op z'n doggybag ligt te slapen, we hem in de tuin zien spelen met onze andere dieren of als een raket door de velden achter ons huis zien rennen. Deze gedumpte jachthond is gelukkig goed terechtgekomen.

 

  

 

Geschreven door Monique Hoolt.