Bij kennissen van een vriendin van ons was een hond komen aanlopen. Moesten ze de hond naar het asiel brengen? Nee liever niet want de kans is dan uiterst klein dat de arme hond daar ooit uit gaat komen. Gelukkig mocht de hond voorlopig bij hen blijven totdat wij een oplossing hadden gevonden. We hadden echter maar een paar weken omdat zij dan weer teruggingen naar Duitsland. Ik ben erheen gegaan om de hond te zien en foto's te maken. Het bleek een lieve en speelse jonge hond te zijn, een kruising herder maar dan een kleine versie. Ze had alle vrijheid en kon weglopen als ze wilde maar ze bleef in de tuin en in de buurt van het huis. Ze had eigenlijk alles mee om makkelijk geplaatst te worden.



Er was al vrij snel interesse voor haar vanuit Nederland maar ook van mensen hier uit de buurt met een grote tuin en rondom bossen. De laatste leek de beste keuze al was het alleen al omdat het een reis naar Nederland zou schelen. Na ongeveer een week kregen we eindelijk het bericht dat deze mensen de hond graag wilden zien. Dat ging dus mooi voorspoedig. Op de dag dat we met hen naar de hond zouden gaan, trokken ze zich echter terug. Ze wilden toch nog even wachten met het nemen van een hond en ze wilden eigenlijk liever een ander ras. Dat was een teleurstelling. We hadden misgegokt en tijd verspild met wachten. De Duitse mensen waar de hond intussen nog steeds verbleef, gingen weer terug naar huis dus daar moest ze weg. De hond zou vervolgens alsnog naar Nederland gaan, naar een van onze vrijwilligsters, onze ambassadrice in Nederland. Maar daarvoor moesten we nog veel regelen. De hond vond gelukkig een tijdelijke opvangplek bij Margreet totdat we alle inentingen en benodigde papieren voor de reis bij elkaar hadden. En niet te vergeten, totdat we vervoer voor haar hadden gevonden naar Nederland.

 

Eindelijk kreeg de hond een naam: Bella. Ze pastte zich heel snel aan aan haar nieuwe omgeving en liep er rond alsof ze er al jaren woonde. Blij en enthousiast naar alle mensen die ze ontmoette. Zelfs met de eenkennige hond Bor ging ze prima om, daarvoor was ze pienter genoeg. Na een week zijn we gestopt met zoeken naar een transportmogelijkheid naar Nederland want Bella blijft bij Margreet. Ze was in een hele korte tijd al zo gehecht geraakt aan Bella dat ze haar niet meer wilde laten gaan. Deze lieve hond die zo haar best deed en waarvoor we toch maar geen huis konden vinden, had nu zo ongeveer het beste huis ter wereld gevonden. Veel ruimte, vrijheid, liefde en aandacht bij een van de oprichtsters van Animali Amati. Ze heeft het getroffen maar Margreet ook met deze ontzettende leuke hond.

 

Bella woont nu op Ca'Palazzo (een prachtige borgo met een accommodatie van tien appartementen).

 

Geschreven door Monique Hoolt. 

 

Overige succesverhalen:
Luca de gedumpte jachthond
De pony Chicha